شمارهٔ ۱۴۹

دوری از ما مکن ای چشم بد از روی تو دور زانک جانی تو و از جان نتوان بود صبور بی ترنج تو بود میوه ی جنت همه نار لیک با طلعت تو ناز جهنم همه نور بنده یاقوت ترا از بن دندان لؤلؤ در خط از سنبل مشکین سیاهت کافور چشمت از دیده ی ما خون جگر می طلبد روشنست این که بجز باده نخواهد مخمور سلسبیلست می از دست تو در صحن چمن خاصه اکنون که جهان باغ بهشتست و تو حور خیز تا رخت تصوف بخرابات کشیم که ز تسبیح ملولیم و ز سجاده نفور از پی پرتو انوار تجلی جمال همچو موسی ارنی گوی رخ آریم بطور هر که نوشید می بیخودی از جام الست مست و مدهوش سر از خاک برآرد بنشور چون مغان از تو بصد پایه فرا پیشترند تو بدین زهد چهل ساله چه باشی مغرور ساقیا باده بگردان که بغایت حیفست ما بدینگونه ز می مست و می از ما مستور حور با شاهد ما لاف لطافت می زد لیکن از منظر او معترف آمد بقصور بینم آیا که طبیبم بسر آید روزی من بر چشم خوشش مرده و چشمش رنجور برو از منطق خواجو بشنو قصه ی عشق زانک خوشتر بود از لهجه ی داود زبور