شمارهٔ ۱۸۲

باغبان گو برو مپیما کز گل بدم سرد سحر باز نیاید بلبل جبدا باده ی گلرنگ بهنگام صبوح از کف سرو قدی گلرخ مشکین کاکل در بهاران که رساند خبر کبک دری بجز از باد بهاری بدر خرگه ی گل بنگر از ناله ی شبگیر من و نغمه ی مرغ دشت پر زمزمه و طرف چمن پر غلغل گر صبا سلسله بر آب نهد فصل ربیع از چه بر گردن قمری بود از غالیه غل باد نوروز چو برخاست نیازند نشست بلبلان بی گل و مستان صبوحی بی مل مطرب آن لحظه که آهنگ فرو داشت کند زندش بلبله گلبانگ که قل قل قل قل ای ز بادام تو در عین خجالت نرگس وی ز گیسوی تو در حلقه ی سودا سنبل آن سر زلف قمرسای شب آسا را بین همچو زاغی که زند در مه تابان چنگل هر چه خوبان جهانرا به دلارایی برد جزو بود آن همه و حسن جهانگیر توکل دست گیرید که خواجو که دلش رفت برود بارش افتاده و گشتست اسیر سر پل