شمارهٔ ۲

می رود آب رخ از باده ی گلرنگ مرا می زند راه خرد زمزمه ی چنگ مرا دلق ازرق بمی لعل گرو خواهم کرد که می لعل برون آورد از رنگ مرا من که بر سنگ زدم شیشه ی تقوی و ورع محتسب بهر چه بر شیشه زند سنگ مرا مستم از کوی خرابات ببازار برید تا همه خلق ببینند بدین رنگ مرا نام و ننگ اربرود در طلبش باکی نیست من که بد نام جهانم چه غم از ننگ مرا ای رخت آینه ی جان می چون زنگ بیار تا ز آیینه خاطر ببرد زنگ مرا مطرب آهنگ چنین تیز چه گیری که کند جان شیرین بلب لعل تو آهنگ مرا نشد از گوش دلم زمزه ی نغمه ی چنگ تا عنان دل شیدا بشد از چنگ مرا چون تو در خاطر خواجو بزدی کوس نزول دو جهان خیمه برون زد ز دل تنگ مرا