شمارهٔ ۲۰۸

خ خواجوی کرمانی
0 Altın Yaprak
طره بفشان و مرا بیش پریشان مگذار پرده بگشای و مرا بسته هجران مگذار ماه را از شکن سنبل شبگون بنمای لاله را این همه در سایه ریحان مگذار زلف مشکین که چنین بر قدمت دارد سر بیش از اینش چو من خسته پریشان مگذار هر که از مهر تو چون ذره شود سرگردان دورش از روی چو خورشید درفشان مگذار کام جانم ز نمکدان عقیقت شکری ست آخر این حسرتم اندر دل بریان مگذار من سرگشته چو سر در سر زلفت کردم دست من گیر و مرا بی سر و سامان مگذار من که از پسته و بادام تو دورم باری دست بیگانه بدان سیب زنخدان مگذار باغبان را اگر از غیرت بلبل خبر است گو دگر بار صبا را به گلستان مگذار من که با زلف چو چوگان تو گویی نزدم بیش از این گوی دلم در خم چوگان مگذار خواجو ار خلوت دل منزل یار است تو را عام را گرد سراپرده سلطان مگذار

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.