شمارهٔ ۲۰۹

خ خواجوی کرمانی
0 Altın Yaprak
نشان دل بی نشان از که جویم حدیث تن ناتوان با که گویم گر از کوی او روی رفتن ندارم مگیرید عیبم که در بند اویم برویم فرو می چکد اشک خونین ز خون جگر تا چه آید برویم رخ از زانک شستم بخوناب دیده غبار سر کویت از رخ نشویم وفای تو ورزم بهر جا که باشم دعای تو گویم بهر جا که پویم خیال تو بینم اگر غنچه چینم نسیم تو یابم اگر لاله بویم چه نالم چو از ناله دل شد چو نالم چه مویم چو از مویه شد تن چو مویم چو رنجم تو دادی شفا از چه خواهم چو درد از تو دارم دوا از که جویم اگر کوزه خالی شد از باده حالی بده ساقیا کاسه یی از سبویم چو ساغر بگرید ببین های هایم چو مطرب بنالد ببین های و هویم بچوگان مزن بیش از ینم چو خواجو که سرگشته و خسته مانند گویم

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.