شمارهٔ ۲۲

خ خواجوی کرمانی
0 Altın Yaprak
شامش از صبح فروزنده در آویخته است شبش از چشمه ی خورشید برانگیخته است گوییا آنک گلستان رخش میآراست سنبل افشانده و بر برگ سمن ریخته است یا نه مشاطه ز بیخویشتنی گرد عبیر گرد آیینه چینش بخطا بیخته است تا چه دیدست که آن سنبل گل فرسا را دستها بسته و از سرو در آویخته است نتوان در خم ابروی سیاهش پیوست آنک پیوند من سوخته بگسیخته است تا زدی در دل من خیمه باقبال غمت شادی از جان من غمزده بگریخته است جان خواجو ز غبار قدمت خالی نیست زانک با خاک سر کوت بر آمیخته است

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.