شمارهٔ ۲۲۴

گرچه تنگ است دلم چون دهن خندانش دل فراخ است در آن سنبل سرگردانش هر کجا می رود اندر دل ویران من است گنج لطف است از آن جای بود ویرانش برو ای خواجه مرا چند ملامت گویی هر که در بحر بمیرد چه غم از بارانش درد صاحبنظران را به دوا حاجت نیست عاشق آن است که هم درد بود درمانش هدف ناوک او سینه ی من می باید تا به جای مژه در دیده کشم پیکانش هر که را دست دهد طلعت یوسف در چاه خوش تر از مملکت مصر بود زندانش حاصل از عمر گرامی چو همین یک نفس است اگرت هم نفسی هست غنیمت دانش در ره عشق مسلمان نتوان گفت او را که به کفر سر زلفت نبود ایمانش پیش روی تو چه حاجت که بود شمع به پای چون به مجلس بنشینی نفسی بنشانش کشتی از ورطه ی عشقت نتوان برد برون زانک بحری است که پیدا نبود پایانش میل خواجو همه خود سوی عراق است مگر صبر ایوب خلاصی دهد از کرمانش