شمارهٔ ۲۴۰

خ خواجوی کرمانی
0 Altın Yaprak
هر کس که برگرفت دل از جان چنانک من گو سر بباز در ره جانان چنانک من لؤلؤ چو نام لعل گهر بار او شنید لالای او شد از بن دندان چنانک من کو صادقی که صبح وصالش چو دست داد غافل نگردد از شب هجران چنانک من وان رند کو که بر در دردیکشان درد از دل برون کند غم درمان چنانک من ای شمع تا بچند زنی آه سوزناک یکدم بساز با دل بریان چنانک من حاجی بعزم کعبه که احرام بسته یی در ده ساز جای مغیلان چنانک من دل سوختست و غرقه ی خون جگر ز مهر دور از رخ تو لاله ی نعمان چنانک من مرغ چمن که برنگ و نوایش نمانده بود دارد دگر هوای گلستان چنانک من گر ذوق شکر تو سکندر بیافتی سیر آمدی ز چشمه ی حیوان چنانک من ابروت از آن کشید کمان بر قمر که او پیوسته شد ملازم مستان چنانک من دیوانه یی که خاتم لعل لب تو یافت آزاد شد ز ملک سلیمان چنانک من هر کس که پای در ره عشقت نهاده است آفتاده است بی سر و سامان چنانک من ایوب اگر ز محنت کرمان بجان رسید هرگز نخورده اند کرمان چنانک من خواجو کسی که رخش بمیدان شوق راند گو جان بباز بر سر میدان چنانک من

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.