شمارهٔ ۲۴۰
خ خواجوی کرمانی
0
Altın Yaprak
هر کس که برگرفت دل از جان چنانک من
گو سر بباز در ره جانان چنانک من
لؤلؤ چو نام لعل گهر بار او شنید
لالای او شد از بن دندان چنانک من
کو صادقی که صبح وصالش چو دست داد
غافل نگردد از شب هجران چنانک من
وان رند کو که بر در دردیکشان درد
از دل برون کند غم درمان چنانک من
ای شمع تا بچند زنی آه سوزناک
یکدم بساز با دل بریان چنانک من
حاجی بعزم کعبه که احرام بسته یی
در ده ساز جای مغیلان چنانک من
دل سوختست و غرقه ی خون جگر ز مهر
دور از رخ تو لاله ی نعمان چنانک من
مرغ چمن که برنگ و نوایش نمانده بود
دارد دگر هوای گلستان چنانک من
گر ذوق شکر تو سکندر بیافتی
سیر آمدی ز چشمه ی حیوان چنانک من
ابروت از آن کشید کمان بر قمر که او
پیوسته شد ملازم مستان چنانک من
دیوانه یی که خاتم لعل لب تو یافت
آزاد شد ز ملک سلیمان چنانک من
هر کس که پای در ره عشقت نهاده است
آفتاده است بی سر و سامان چنانک من
ایوب اگر ز محنت کرمان بجان رسید
هرگز نخورده اند کرمان چنانک من
خواجو کسی که رخش بمیدان شوق راند
گو جان بباز بر سر میدان چنانک من
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş