شمارهٔ ۲۴۶

ایا صبا خبری کن مرا از آن که تو دانی بدان زمین گذری کن در آن زمان که تو دانی چو مرغ در طیران آی و چون بر اوج نشستی نزول ساز در آن خرم آشیان که تو دانی چنان مران که غباری بدو رسد ز گذارت بدان طرف چو رسیدی چنان بران که تو دانی چو جز تو هیچ کس آن جا مجال قرب ندارد برو به منزل آن ماه مهربان که تو دانی همان زمان که رسیدی بدان زمین که تو دیدی سلام و بندگی ما بدان رسان که تو دانی حکایت شب هجران و حال و روز جدایی زمین ببوس و بیان کن بدان زبان که تو دانی به نوک خامه ی مژگان تحیتی که نوشتم بدو رسان و بگویش چنان بخوان که تو دانی و گر چنانک توانی بگوی کای لب لعلت دوای آن دل مجروح ناتوان که تو دانی مرا مگوی چه گویی هر آن سخن که تو خواهی زمن مپرس کجایی در آن مکان که تو دانی چو از تو دل طلبم گوییم دلت چه نشان داشت من این زمان چه نشان گویم آن نشان که تو دانی دل ربایی و گویی ز ما بگو که چه خواهی ز درج لعل تو خواجو چه خواهد آن که تو دانی