شمارهٔ ۲۶۵

صبح وصل از افق مهر بر آید روزی وین شب تیره ی هجران بسر آید روزی دود آهی که بر آید ز دل سوختگان گرد آیینه ی روی تو در آید روزی هرکه او چون من دیوانه ز غم کوه گرفت سیلش از خون جگر بر کمر آید روزی وانک او سینه نسازد سپر ناوک عشق تیر مژگان تواش بر جگر آید روزی می رسانم بفلک ناله و می ترسم از آن که دعای سحرم کارگر آید روزی عاقبت هر که کند در رخ و چشم تو نگاه هیچ شک نیست که بیخواب و خور آید روزی هست امیدم که زیاری که نپرسد خبرم خبری سوی من بیخبر آید روزی بفکنم پیش رخش جان و جهان راز نظر گرم آن جان جهان در نظر آید روزی همچو خواجو بر وای بلبل و با خار بساز که گل باغ امیدت ببر آید روزی