شمارهٔ ۲۶۵

گر من خمار خود ز لب یار بشکنم بازار کارخانه ی اسرار بشکنم بر بام هفت قلعه ی گردون علم زنم دندان چرخ سرکش خونخوار بشکنم درهم کشم طناب سراپرده ی کبود بند و طلسم گنبد دوار بشکنم منجوق چتر خسرو سیاره بفکنم قلب سپاه کوکب سیاره بشکنم گر پای ازین دوایر کحلی برون نهم چو نقطه پایدارم و پرگار بشکنم بر اوج این نشیمن سبز آشیان پرم نسرین چرخ را پر و منقار بشکنم بفروزم از چراغ روان شمع عشق را ناموس این حدیقه ی انوار بشکنم تا کی طریق توبه و سالوس و معرفت جامی بده که توبه بیکبار بشکنم خواجو بیا که نیم شب از بهر جرعه یی زنجیر و قفل خانه ی خمار بشکنم