شمارهٔ ۲۶۹

ما مست می لعل روان پرور یاریم سودا زده ی زلف پریشان نگاریم بر لعل لبش دست نداریم ولیکن تا سر بود از دامن او دست نداریم گر بی بصران شیفته ی نقش و نگارند ما فتنه ی نوک قلم نقش نگاریم با روی تو فارغ ز گلستان بهشتیم با بوی تو مستغنی از انفاس بهاریم چون نرگس مخمور تو مستان خرابیم چون مردمک چشم تو در عین خماریم از آه دل سوخته با نغمه ی زیریم وز چنگ سر زلف تو با ناله ی زاریم جان عاریت از لعل تو داریم و بجانت کان لحظه که تشریف دهی جان بسپاریم گر زانک دهن باز کند پسته ی خندان پیش لب لعل تو ازو مغز بر آریم داریم کناری ز میان تو چو خواجو لیکن ز میان تو بامید کناریم