شمارهٔ ۲۷۱

ما سر بنهادیم و بسامان نرسیدیم در درد بمردیم و بدرمان نرسیدیم گفتند که جان در قدمش ریز و ببر جان جان نیز بدادیم و بجانان نرسیدیم گشتیم گدایان سر کویش و هرگز در گرد سراپرده ی سلطان نرسیدیم چون سایه دویدیم بسر در عقبش لیک در سایه ی آن سرو خرامان نرسیدیم رفتیم که جان بر سر میدانش فشانیم از سر بگذشتیم و بمیدان نرسیدیم چون ذره سراسیمه شدیم از غم و روزی در چشمه ی خورشید درفشان نرسیدیم در تیرگی هجر بمردیم و ز لعلش هرگز بلب چشمه ی حیوان نرسیدیم ایوب صبوریم که از محنت کرمان چون یوسف گمگشته بکنعان نرسیدیم از زلف تو زنار ببستیم و چو خواجو در کفر بماندیم و بایمان نرسیدیم