شمارهٔ ۲۸۸

در باز جان گر آرزوی جان طلب کنی بگذر ز سرا گر سرو سامان طلب کنی در تنگنای کفر فرو مانده یی هنوز وانگه فضای عالم ایمان طلب کنی زخمی نخوردی از چه کنی مرهم التماس دردی نیافتی ز چه درمان طلب کنی در مرتبت بپایه ی دربان نمی رسی وین طرفه تر که ملک سلطان طلب کنی خرمن بباد بر دهی از بهر گندمی وینم عجب که روضه ی رضوان طلب کنی یکشب بکنج کلبه ی احزان نکرده روز از باد بوی یوسف کنعان طلب کنی هر چوب کان ز دست شبانی در اوفتد زان معجزات موسی عمران طلب کنی آیی بدیر و روی بگردانی از حرم و انفاس عیسی از دم رهبان طلب کنی همچون خضر ز تیرگی نفس در گذر گر زانک آب چشمه ی حیوان طلب کنی خواجو چو وصل یار پریچهره یافتی دیوی مگر که ملک سلیمان طلب کنی