شمارهٔ ۲۹

وه که از دست سر زلف سیاهت چه کشیده ست آنک دزدیده در آن دیده خونخوار تو دیده ست چون کشد وسمه کمان دو کمان خانه ابروت گرچه پیوسته کمان بر مه و خورشید کشیده ست جفت این طاق زمرد شد از آنروی چو گیسو طاق فیروزه ابروی تو پیوسته خمیده ست سر زلفت ببریدند و به بالات خوش افتاد یا رب آن شعر سیه بر قد خوبت که بریده ست آن خط سبز که از شمع رخت دود برآورد دود آهیست که در آتش روی تو رسیده ست ای خوش آن صید که وقتی به کمند تو درافتاد خرم آن مرغ که روزی به هوای تو پریده ست باد را بر سر کوی تو مجالست و مرا نیست خنک آن باد که بر خاک سر کوت وزیده ست رقمی چند به سرخی که روان در قلم آمد اشک شنگرفی چشمست که بر نامه چکیده ست خواجو از شوق رخت بس که کند سیل فشانی همه پیرامنش از خون جگر لاله دمیده ست