شمارهٔ ۳۰۵
خ خواجوی کرمانی
0
Altın Yaprak
ای شب مگر آن زلف سمن فرسایی
زینسان که شدی بر رخ او سودایی
وی چشمه ی خورشید مگر عین زری
زان روی که از سنگ برون می آیی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş