شمارهٔ ۳۱۵

خ خواجوی کرمانی
0 Altın Yaprak
برآمد ما هم از میدان سواره ز عنبر طوق و از زر کرده یاره گرفته از میان ما کناری ولی ما غرقه ی خون بر کناره شود در گردن جانم سلاسل خیال زلف او شبهای تاره برویم گر بخندد چرخ گوید مگر در روز می بینم ستاره چو در خاکم نهند از گوشه ی چشم کنم در گوشه ی چشمش نظاره تعالی الله چنان زیبانگاری برش چون سیم و دل چون سنگ خاره چو در طرف کمربند تو بینم ز چشم من بیفتد لعل پاره وضو سازم بآب چشم و هر دم کنم بر خاک کویت استخاره اگر عشقت بریزد خون خواجو بجز بیچارگی با او چه چاره

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.