شمارهٔ ۳۳
خ خواجوی کرمانی
0
Altın Yaprak
آن جوهر جانست که در گوهر کانست
یا می که درو خاصیت جوهر جانست
یاقوت روان در لب یاقوتی جامست
یا چشم قدح چشمه ی یاقوت روانست
زین پس من و میخانه که در مذهب عشاق
خاک در خمخانه به از خانه ی خانست
در جام عقیقین فکن ای لعبت ساقی
لعلی که ازو خون جگر در دل کانست
یک شربت از آن لعل مفرح بمن آور
کز فرط حرارت دل من در خفقانست
ما غافل و آن عمر گرامی شده از دست
افسوس ز عمری که بغفلت گذرانست
هر کش غم آن نادره دور زمان کشت
او را چه غم از حادثه ی دور زمانست
در روی تو بیرون زنکویی صفتی نیست
کانست که دلها همه سرگشته ی آنست
خواجو سخن یار چه گویی بر اغیار
خاموش که شمع آفت جانش ز زبانست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş