شمارهٔ ۳۴۰
خ خواجوی کرمانی
0
Altın Yaprak
ای لاله زار آتش روی تو آبروی
بر باد داده آب رخ من چو خاک کوی
از من مشوی دست که من بی تو شسته ام
هم روی آب دیده و هم دست از آبروی
با پرتو جمال تو خورشید گو متاب
با قامت بلند تو شمشاد گو مروی
خوش بر کنار چشمه ی چشمم نشسته ای
آری خوشست سرو سهی بر کنار جوی
یا رب سرشک دیده ی گریانم از چه باب
و آیا شکنج زلف پریشانت از چه روی
شرح غمم چو آب فرو خواند یک به یک
حال دلم چو باد فرو گفت مو به موی
تا کی حدیث زلف تو در دل توان نهفت
مشک ختن هر آینه پیدا شود به بوی
روزی اگر به تیغ محبت شوم قتیل
خونم از آن سیه دل نامهربان بجوی
خواجو به آب دیده گر از خود نشست دست
در آتش فراق برو دست ازو بشوی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş