شمارهٔ ۳۴۵

چگونه سرو روان گویمت که عین روانی نه محض جوهر روحی که روح جوهر جانی کدام سرو که گویم براستی بتو ماند که باغ سرو روانی و سرو باغ روانی تو آن نیی که توانی که خستگان بلا را بکام دل برسانی و جان بلب نرسانی چه جرم رفت که رفتی و در غمم بنشاندی چه خیزد ار بنشینی و آتشم بنشانی برون نمی روی از دل که حال دیده ببینی نمی کشی مگر از درد و حسرتم برهانی زهر که دل برباید تو دل رباتر ازویی ز هر چه جان بفزاید تو جان فزاتر از آنی نهاده ام سر خدمت بر آستان ارادت گرم بلطف بخوانی و گر بقهر برانی اگر امان ندهد عمر و بخت باز نگردد کجا بصبر میسر شود حصور امانی مکن ملامت خواجو بعشقبازی و مستی که برکناری و دانم که حال غرقه ندانی