شمارهٔ ۳۵۰

ای سبزه دمانیده بگرد قمر از موی سر سبزی خط سیهت سر بسر از موی جز پرتو رخسار تو از طره شبرنگ هرگز نشنیدیم طلوع قمر از موی بر طرف بناگوش تو آن سنبل مه پوش افکنده دو صد سلسله بر یکدگر از موی بی موی میانت تن من در شب هجران چون موی میانت شده باریکتر از موی مویی ز میانت سر مویی نکند فرق تا ساخته یی موی میانرا کمر از موی موییست دهان تو و از موی شکافی هنگام سخن ریخته لؤلؤی تر از موی بیرون ز میان تو که ماننده موییست کس بر تن سیمینت نبیند اثر از موی خواجو چو بوصف دهنت موی شکافد یک نکته نگوید ز دهانت مگر از موی