شمارهٔ ۳۶۲

خ خواجوی کرمانی
0 Altın Yaprak
ای رفته پیش چشمه ی نوش تو آب می چشم تو مست خواب و تو مست و خراب می فرخنده روز آنک بروی تو هر دمش طالع شود ز مطلع جام آفتاب می اکنون که باد صبح گشاید نقاب گل آب فسرده را ز چه سازی نقاب می تا کی کنم ز دیده ی می لعل در قدح از گوهر قدح بنما لعل ناب می حاجت بشمع نیست که بزم معاشران روشن بود بتیره شب از ماهتاب می هر چند گفته اند حکیمان که نافعست محروریان آتش غم را لعاب می ساقی ز دور ما قدحی چند در گذار کز بسکه آتشست نداریم تاب می چشمم نگر ز شوق تو قایم مقام جام اشکم ببین ز لعل تو نایب مناب می خواجو که هست بر در میخانه خاک راه با او مگوی هیچ سخن جز ز باب می

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.