شمارهٔ ۳۶۳

ای شمع چگل دوش در ایوان که بودی وی سرو روان دی بگلستان که بودی وی آیت رحمت که کست شرح نداند کی بود نزول تو و در شان که بودی چون صبح بر آمد به سر بام که رفتی چون شام در آمد به شبستان که بودی کین بر که کشیدی و کمان بر که گشادی قلب که شکستی و به میدان که بودی ای کام روانم لب چون آب حیاتت در ظلمت شب چشمه ی حیوان که بودی دیشب که مرا جان و دل از داغ تو می سوخت آرام دل و آرزوی جان که بودی بر طرف چمن بلبل خوش خوان که گشتی در صحن گلستان گل خندان که بودی تا از دل و جان زان تو گشتیم چو خواجو آخر بنگویی که تو خود زان که بودی