شمارهٔ ۳۷

چو طلعت تو مرا منتهای مقصودست بیا که عمر من این پنجروز معدودست مقیم کوی تو گشتم که آستان ایاز بنزد اهل حقیقت مقام محمودست دلم ز مهر رخت می کشد بزلف سیاه چرا که سایه ی زلف تو ظل ممدودست من از وصال تو عهدیست کارزو دارم که کام دل بستانم چنانک معهودست ز بسکه دل بربودی چو روی بنمودی گمان مبر که دلی در زمانه موجودست اگر چنانک کسی را ز عشق مقصودیست مرا ز عشق تو مقصود ترک مقصودست دلم ز زلف تو بر آتشست و میدانم که سوز سینه پر دود مجمر از عودست چه نکهتست مگر بوی لاله و سمنست چه زمزمه ست مگر بانک زخمه عودست اگر مراد نبخشد به دوستان خواجو خموش باش که امساک نیکوان جودست