شمارهٔ ۴۱

فروغ عارض او یا سپیده سحرست که رشک طلعت خورشید و طیره ی قمرست لطیفه ایست جمالش که از لطافت و حسن ز هر چه عقل تصور کند لطیف ترست برون ز نرگس پر خواب و روی چون خور دوست گمان مبر که مرا آرزوی خواب و خورست ز هر که از رخ زیبای او خبر پرسم چو نیک بنگرم آنهم ز شوق بیخبرست اگرچه مایه ی خوبی لطافتست ولیک ترا ورای لطافت لطیفه ی دگرست بدین صفت ز تکبر بدوستان مگذر اگرچه عمر عزیزی و عمر بر گذرست بهر کجا که نظر میکنم ز غایت شوق خیال روی توام ایستاده در نظرست اگر تو شور کنی من ترش نخواهم شد که تلخ از آن لب شیرین مقابل شکرست ز بی زریست که آب رخم رود برباد اگرچه کار رخ از سیم اشک همچو زرست مرا هر آینه لازم بود جلای وطن چرا که مصلحت کار بیدلان سفرست ز بحر شعر مر او را بسی غنیمتهاست که از لطافت خواجو سفینه پر گهرست