شمارهٔ ۴۶

زاهد مغرور اگر در کعبه باشد فاجر است وانک اقرارش به بت رویان نباشد کافر است چون توانم کز حضورش کام دل حاصل کنم کانزمان از خویش غایب می شوم کو حاضر است زنده دل آن کشته کو جان پیش چشمش داده است تندرست آن خسته کو بر درد عشقش صابر است عاقبت بینی که کارش در هوا گردد بلند ذره سرگشته کو در مهرورزی ماهر است هرکرا خاطر به زلف ماهرویان می کشد عیب نتوان کرد اگر چون من پریشان خاطر است عاقلان دانند که ادراک خرد قاصر بود زانچه بر مجنون ز سر حسن لیلی ظاهر است در هوایت زورقی بر خشک می رانم ولیک جانم از طوفان غم در قعر بحری زاخر است کی سر مویی زبانم گردد از ذکرت جدا کز وجودم هر سر مویی زبانی ذاکر است ای که فرمایی که خواجو عشق را پوشیده دار چون توانم گرچه دانم کان لباسی فاخر است