شمارهٔ ۵۸

هر که او دیده مردم کش مستت دیده ست بس که بر نرگس مخمور چمن خندیده ست مردم از هر طرفی دیده در آنکس دارند که مرا مردم این دیده حسرت دیده ست ای که گفتی سر ببریده سخن کی گوید بنگر این کلک سخن گو که سرش ببریده ست گویی آن سنبل عنبر شکن مشک فروش به خطا مشک ختن بر سمنت پاشیده ست زان بود زلف تو شوریده که چو نرفت به چین شده زنجیری و بر کوه و کمر گردیده ست سر آن زلف نگون سار سزد گر ببرند که دل ریش پریشان مرا دزدیده ست خبرت هست که اشکم چو روان می گشتی در قفای تو دویده ست و به سر غلتیده ست دم ز مهر تو زنم گر نزنم تا به ابد که دلم مهر تو در عهد ازل ورزیده ست هر چه در باب لب لعل تو گوید خواجو جمله در گوش کن ای دوست که مرواریدست