شمارهٔ ۶۷

دردا که یار در غم و دردم بماند و رفت ما را چو دود بر سر آتش نشاند و رفت مخمور باده ی طرب انگیز شوق را جامی نداد و زهر جدایی چشاند و رفت گفتم مگر بحیله بقیدش در آورم از من رمید و توسن بختم رماند و رفت چون صید او شدم من مجروح خسته را در بحر خون فکند و جنیبت براند و رفت جانم چو رو بخیمه روحانیان نهاد تن را در این حظیره سفلی بماند و رفت خون جگر چو در دل من جای تنگ یافت گلگون ز راه دیده ز صحرا براند و رفت گل در حجاب بود که مرغ سحرگهی آمد بباغ و آنهمه فریاد خواند و رفت چو بنده را سعادت قربت نداد دست بوسید آستانه و خدمت رساند و رفت بر خاک آستان تو خواجو ز درد عشق دامن برین سراچه ی خاکی فشاند و رفت