شمارهٔ ۸۴
خ خواجوی کرمانی
0
Altın Yaprak
چو از برگ گلشن سنبل دمیده ست
ز حسرت در چمن گل پژمریده ست
بخعشوه توبه شهری شکسته ست
به غمزه پرده خلقی دریده ست
ز روبه بازی چشم چو آهوش
دلم چون آهوی وحشی رمیده ست
چو رویست آنکه در اوصاف حسنش
کمال قدرت بیچون پدیدست
چو نقاش ازل نقش تو می بست
ز کلکش نقطه ای بر گل چکیده ست
تو گویی در کارت مادر دهر
بشیر بیوفایی پروردیده ست
ز گلزار جنان رضوان به صد سال
گلی چون عارض خوبت نچیده ست
پریشانست زلفت همچو حالم
مگر حال پریشانم شنیده ست
مسلمانان چه زلفست آنچه خواجو
بدان هندوی کافر بگرویده ست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş