شمارهٔ ۸۴

اسیر قید محبت ز جان نیندیشد قتیل ضربت عشق از سنان نیندیشد غریق بحر مودت ز سیل نگریزد حریق آتش مهر از دخان نیندیشد شکار دانه ی هستی ز دام سر نکشد مقیم خانه ی رندی ز خان نیندیشد ز های و هوی رقیبان چه غم که شبرو عشق ز های و هوی سگ پاسبان نیندیشد گرم تو صید شوی گو حسود جان می ده که گرگ چون بره برد از شبان نیندیشد چو گل نقاب برافکند بلبل سحری فغان بر آرد و از باغبان نیندیشد ز نوک ناوک چشمت چه غم که در صف عشق کسی سپه شکند کو ز جان نیندیشد ترا که غارت دل می کنی چه غم ز کسی که هر که ره زند از کاروان نیندیشد کرا بجان جهان دسترس بود هیهات مگر کسی که ز جان و جهان نیندیشد نسیم باد صبا چون بگل درآویزد ز شور بلبل فریاد خوان نیندیشد چه سست مهر طبیبی که درد خواجو را دوا تواند و زان ناتوان نیندیشد