شمارهٔ ۹۴

خورشید را به سایه شب درنشانده اند شب را به پاسبانی اختر نشانده اند چیپور را ممالک فغفور داده اند مهراج را به مسند خان برنشانده اند تا خود چه دیده اند که چیپال هند را ترکان به پادشاهی خاور نشانده اند هم چون مگس به تنگ شکر برنشسته است خالی که بر عقیق چو شکر نشانده اند گویی که دانه ای به قمر برفشانده اند یا مهره ای ز غالیه در خور نشانده اند یا خازنان روضه رضوان بلال را در باغ خلد بر لب کوثر نشانده اند گفتم که خال هم چو سیه دانه تو را بر قرص آفتاب چه در خور نشانده اند گفتا به روم خسرو اقلیم زنگ را گویی که بر نیابت قیصر نشانده اند برخیز و باده نوش که مستان صبح خیز آتش به آب دیده ساغر نشانده اند خون جگر که بر رخ خواجو چکیده است یاقوت پاره ای ست که در زر نشانده اند