شمارهٔ ۹۵

هر کو نظر کند به تو صاحب نظر شود وانکش خبر شود ز غمت بی خبر شود چون آبگینه این دل مجروح نازکم هر چند بیشتر شکند تیزتر شود بگشا کمر که جامه ی جان را قبا کنم گر زانک دست من به میانت کمر شود منعم مکن ز گریه که در آتش فراق از سیم اشک کار رخم همچو زر شود از دست دیده نامه نیارم نوشت از آنک هر لحظه خون روان کند و نامه تر شود کی بر کنم دل از رخ جانان که مهر او با شیر در دل آمد و با جان به در شود بی سر به سر شود من دلخسته را ولیک بی او گمان مبر که زمانی به سر شود ای دل صبور باش و مخور غم که عاقبت این شام صبح گردد و این شب سحر شود خواجو ز عشق روی مگردان که در هوا سایر به بال همت و طایر به پر شود