شمارهٔ ۹ - کتب علی کتابه بادگیر

زهی ز چرخ برین برده در بلندی آب نشانده رفعت تو باد بادگیر سحاب بیاد باده گساران مجلست خورشید ببزمگاه افق نوش کرده جام شراب ز شوق پرده سرایان ساحتت ناهید به پرده های فلک در فکنده بانگ رباب مقیم بر در و دیوار عیش خانه ی تو همای سدره نشیمن نشسته همچو ذباب ز جرعه ی طرب انگیز می پرستانت مدام خسرو انجم فتاده مست و خراب بود طیور ترا گلشن بقا بستان سزد و حوش ترا سبزه زار گردون غاب زحل ز بهر بنایت چو هندوی طیان بدلو ریخته بر گل ز بحر اخضر آب خرد بمعتکفان درت بعهد وزیر خطاب کرده که طوبی لهم و حسن مآب نهال روضه ی دولت که چرخ دولابی بود بگلشن او سر فکنده چون دولاب سپهر اختر اقبال شمس دولت و دین که ماه را رسد از آفتاب رایش تاب