مخمس

دوش بر طرف چمن زمزمه فاخته بود قمری از پرده ی عشاق نوا ساخته بود راستی سرو خرامان علم افراخته بود بلبل دلشده آواز در انداخته بود که سراپرده ی گل باز بصحرا زده اند تو شکر خنده ی گل بین که بشیرین کاری می کند لاله دلسوخته را دلداری گر دل لاله و میل گل خندان داری خیز کز برگ شقایق بچمن پنداری تخت یاقوت برین طارم خضرا زده اند چاک زد باد صبا پیرهن پاره ی گل خون شد از زاری بلبل دل بیچاره ی گل چشم نرگس بگشودند بنظاره ی گل تا برافروخته اند آتش رخساره ی گل آتش اندر جگر لاله حمرا زده اند بلبلان سحر از جام صبوحی مستند می پرستان سحر خیز بمی بنشستند توبه ی زاهد سجاده نشین بشکستند کوه را تا کمر از لاله ی حمرا بستند طعنه بربند کمر ترکش جوزا زده اند وقت آن شد که ز کاشانه ببستان پویی جام می نوشی و گل چینی و سنبل بویی همچو خواجو قدح و صحن گلستان جویی که بطرف چمن از لاله و ریحان گویی رقم از غالیه بر صفحه ی دیبا زده اند