قطعه شماره ۲۸

زهی شهنشه عالی و ظل یزدانی قرین دولت و شوکت خلیل رحمانی کف سخای ترا بحر گفتم و دل گفت قیاس بحر ز کف می کنی ز نادانی چنین کریم و خردمند و دادگر که تویی چه جای حاتم طایی و شاه ساسانی تویی ز غایت عدلت همیشه گرگ و پلنگ روند خانه به خانه ز بهر چوپانی شجاع و عالم و عادل کریم بن کریم به هوش و درک چو آصف ولی سلیمانی چنین به فرق تو افسر شده است ابر سزد اگر ز معجز پیغمبریش بر خوانی وگر به فن سواری بود رسول تویی بزرگ شاه سواران به وحی ربانی وگرنه بهر چه گردد خجل ز معجزه ات سر فوارس و توران و روم و ایرانی چو خسروانه نهی پا به توسن گلگون ندیده چرخ به شیرین سواریت ثانی غرض ز خالد ازین مدح بود هنر وگرنه مدح چه حاجت تو مهر تابانی