ترکیب بند

ساربانا رحم کن بر آرزومندان زار وعده شد نزدیک و نبود بعد از این جای قرار کن حدا نعمانی گردون فراز برق سیر بیخبر زآب و علف کار آزمای راهوار بی تأمل برگشا بند عقال از زانوش زمرة درماندگان را این گره وا کن ز کار تا کنم بر خویشتن آرام و آسایش حرام تا نهم یکباره خواب و خورد و راحت بر کنار کرده ده منزل یکی تا سر نهم در راه دوست تا کشم در دیده خاک آستانش سرمه وار بادیه پیما شد از هر دیده ام صد قطره خون سوی جانان دیر می جنبد چرا امشب قطار نیست تاب سستی جمالم از شوق جمال سوختم از آتش جانسوز هجران زینهار حادیا خیز و بلند آهنگ کن آواز را آر در رقص از نوای جانفزا جماز را چون منش بیخود کن از ذوق حدا بهر خدای دل ز جا شد تا به کی محمل نمی جنبد زجای گوش بر بانگ حدا جان سوی جانان رهنورد تن به خاک شام و دل با یاد یثرب در هوای مهبط وحی خدا و مشرق نور هدی مغرب مهر سپهر رحمت و صدق و صفای آب حیوان است آبش خاک مشک آمیز او مرهم کافور بهر خستگان بینوای کردگارا خستگان را مرهم کافور بخش تشنگان را سوی آب زندگی راهی نمای نشأة لطف الهی یابی از باد هواش بوی فردوس برین آید از او سر تا به پای مردة صدساله با صد رعشه می خیزد زخاک می وزد از جانب یثرب نسیم جانفزای این نه بس وصفش که یثربچشم شخص عالم است مردمش فخر جهان سالار آل آدم است من که سرگردان جانانم چه باک از خان و مان یا مرا کی در دل آید فکرت سود و زیان در دل تنگم چنان سودای یثرب زد علم جای گنجایش کجا دارد در او یاد جنان یثرب آن خاک است تبع را به دام آورد دل ز آبدانی اندر او نه نام بود و نه نشان یثرب آن خاک است جبریل امین با صد نیاز آمدی بهر طوافش بر زمین از آسمان یثرب آن خاک است بیش از خلق آدم صبح وشام بهر طوفش آمدندی زمرة روحانیان از خیال اینکه خواهد گشت جای دوست بود پیش تر از آبدانی قبله گاه انس و جان هست اکنون خوابگاه او خجالت بین که من سالها بگذشت از عمر و نکردم طوف آن خالدا تا کی نشینی در خجالت منفعل خیز و گرد مرقدش برکش فغان از سوز دل السلام ای چهره ات شمع شبستان وجود السلام ای قامتت سرو بهارستان جود السلام ای آنکه تا آرامگاهت شد زمین هست خاک تیره را صد ناز بر چرخ کبود السلام ای آنکه برتر پایة هر برتری صد هزاران ساله راه از ساحت قربت فزود السلام ای آنکه بر ظلمت نشینان عدم از تو شد گنجینة نور عنایت را گشود السلام ای آنکه از کوری چشم بد دلان گرد نعلینت جواهر سرمة اهل شهود السلام ای آنکه اعجازت یکی از صد هزار برتر از گنجایش فسحتگه گفت و شنود السلام ای آنکه پیش از خلق آدم سالها روی در محراب ابرویت ملایک در سجود من کجا و حد تسلیم تو یا خیر الانام از خداوند جهانت باد هر دم صد سلام ای پناه عاصیان سویت پناه آورده ام کرده ام بی حد خطا و التجا آورده ام بوده ام سرگشتة تیه ضلالت سالها این زمان رو سوی خورشید هدی آورده ام هست ما را در جهان جانی و ای جان جهان آن هم از تو چون توان گفتن فدا آورده ام تو طبیب عالمی من دردمند دلفگار رو به درگاهت به امید دوا آورده ام زادره بردن به درگاه کریمان ناسزاست شادم ار رو بر درت بی زاد راه آورده ام کوه بر دوش از گناه و رخ زخجلت همچو کاه دارم امید زوال کوه و کاه آورده ام شستنش را یک نم از دریای لطفت بس بود گرچه دیوانی چو روی خود سیاه آورده ام گر به خاک درگهت سایم جبین ای جان پاک آنچه خضر از آب حیوان یافتمن یابم ز خاک سرور عالم من دلداده حیران توام واله و سرگشتة سودای هجران توام شاه تخت قاب قوسینی تو من کمتر گدا کی بود یارای آن گویم که مهمان توام رحمت عام تو آب زندگی من تشنه ای مرده بهر قطره ای از آب حیوان توام دیگران بهر طواف کعبه می آیند و من سو به سو افتادة کوه و بیابان توام دوش در خوابم نهادند افسر شاهی به سر گوییا پا می نهد بر فرق دربان توام جامیا ای بلبل دستانسرای نعت دوست این سخن بس حسب حال آمد ز دیوان توام برلب افتاده زبان گرگین سگی ایم تشنه لب آرزومند نمی از بحر احسان توام نفس و شیطانم به پیشت آبرو نگذاشتند حق آنانی ز وصلت کام دل برداشتند حق آنانی که تا در قید هستی بوده اند دم به دم در جستجوی خواهشت افزوده اند هوشیارانی که در امر خرد زو خیره اند لب به تصدیق تو از روشن دلی بگشوده اند شهریاران مرقع پوش بی تخت و کلاه کافسر شاهی ز شاهان جهان بربوده اند غمگسارانی نهاده گردن اندر زیر تیغ در سر و کار وفایت بذل جان بنموده اند روزه دارانی به جهد از صبح تا هنگام شام یافته نانی و در راه خدا بخشوده اند خالد دلداده را آیینة دل ده جلا نفس و شیطانش به زنگ معصیت آلوده اند در شمار آن کسانش آر کز روی نیاز سالها راه وصالت را به جان پیموده اند بو که از لطف تو ای سرچشمة انعام عام کارش آرایش پذیر آید به حسن اختتام