خیالی بخارایی

گفتمش صد قدم توانی رفت نفسی رفت و بی قدمتر گشت

تو را خدای بحمدالله آن کرم داده ست که منشی فلکت مدح می کند انشا بقای عمر تو بادا که خود مدایح تو همی کند کرمت بر سخنوران املا

تا چشم تو بر کمین دلها بنشست ابروی تو صد فتنه به عالم پیوست از بهر خدا مکن ستیز از سر صلح دریاب مرا وگرنه رفتم از دست

ای حرم عزتت ملکت بی منتها نقش دو عالم زده بر علم کبریا از سپهت رومی صبح ملمع لباس وز حشمت زنگی شام مرصع وطا…

ای بی خبر از محنت و شاد از الم ما ما را غم تو کشت و تو را نیست غم ما آن کیست که چون شمع نه در آتش و آب است هرشب ز دم گرم و سرشک ندم ما…

طیلسانت چو کژ افتاد ببستی او را ره گشادی تو به خورشید پرستی او را ریخت چشمت به جفا خون دل و دانستم که بر این داشت در ایام تومستی او را…

از آتش دل هر کس در سینه غمی دارد چون نی که به سوز خود گرم است و دمی دارد گو تیغ مکش هر دم بر غیر که از غیرت پیوسته دل ریشم بر جان المی دارد…

از مخزن دل دیده هر آن در که بر آورد چون مردمیی داشت روان در نظر آورد المنة لله که صبا گرچه دلم برد بر بوی توام آمد و از جان خبر آورد…

اشکم به جست وجوی او بر خاک آن در می رود خوب است فکر اشک من در پای او گر می رود تا پای سرو ناز را بوسد به یاد قامتش سوی چمن آب روان پیوسته بر سر می رود…

افسوس که ره بینان یک یک ز نظر رفتند وز راه سبکباری با هم به سفر رفتند پای از سر و جان بر کف در راه رضا بودند از یار چو فرمان شد مجموع به سر رفتند…

اگرچه دل نصیب از چشم شوخت مکر و فن دارد دهان و ابرویت پیوسته باری نقش من دارد دلم را عاقبت از شمع رخسار تو روشن شد که خطت هرچه دارد جمله بر وجه حسن دارد…

اگر چه صاحب معنی همه هنر باشد چو بی خبر بود از عشق بی خبر باشد دلا چو طالب غیری ز عشق لاف مزن تو عاشق دگری عاشقی دگر باشد…

اگر معارضه حسن تو را به حور افتد رخ تو بیند و از شرم در قصور افتد تو آفتابی و فریاد مهر برخیزد ز پرتو تو به هر خانه یی که نور افتد…

اول استادی که عشق و حسن را تقسیم کرد عاشقان را صبر و خوبان را جفا تعلیم کرد طوبی قد تو را از راست بینان هر که دید در سرافرازی بر او قد تو را تقدیم کرد…

اهل دل در طلبت صاحب تدبیر شدند عاشقان نامزد خنجر تقدیر شدند پیش تیغ تو ز پس دادن جان ز این معنی سر فکندند که شرمنده تقصیر شدند…