شمارهٔ ۳۱۸
خ خیالی بخارایی
0
Altın Yaprak
گر تو را میلی ست بر قتل زبون خویشتن
سهل باشد ما بحل کردیم خون خویشتن
زلف تو بخت من است اما ندارم حاصلی
جز پریشانی ازاین بخت نگون خویشتن
حلقه زنجیر زلف خود به دست دل گذار
تا کند بیچاره تدبیر جنون خویشتن
سرخ رویم همچو گل ای سرو ازین معنی که هست
آب روی من ز اشک لاله گون خویشتن
شام هجران است برخیز ای خیالی و دمی
گریه کن چون شمع بر سوز درون خویشتن
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş