شمارهٔ ۱۰۶۵

من کیم گفتی که گویم خاک نعلین منی ماه من تا چند نعل باژگونه می زنی گفته بودی دامنم روزی به دست افتد ترا وعده افتادگان در پای تا کی افکنی دم به دم آهنگ رفتن می کنی از پیش من عمری ای اندک وفا چون عمر از آن در رفتنی من سزایم گفته در کشتن تو ای رقیب راست می گویی تو دشمن خود نه ای ای کشتنی از گلستان جمالت بر نگیرم چشم تو فی المثل گر چشم من چون چشم نرگس بر کنی گرمی رنگین زند در شیشه با لعل تو دم هرچه آید زو فرو خور زان که خام است و دنی بی تو چون بیند جهان چشم جهان بین کمال چون به چشم خویش می بیند که چشم روشنی