شمارهٔ ۳۶۹

ک کمال خجندی
0 Altın Yaprak
جان و لبش از صبح ازل همنفسانند غافل ز نفسهای چنین هیچ کسانند گره لب از بی سببی نیست بسی خال آنجا شکری هست که چندین مگسانند پروازگه کوی تو دارند تمنا ز آن روز که مرغ دل و جان هم قفسانند هر زاهد خشکی چه سزاوار بهشت است شایسته آتش شمر آنها که خسانند مگذار که رویند رهت خلق به مژگان ترسم که کف پای ترا چشم رسانند از بندگی سرو قدت غنچه دهانان چون سوسن آزاده همه رطب لسانند بگذشت بصد بیم کمال از سر آن کوی کز زلف و دوچشم تو شب است و عسسانند

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.