شمارهٔ ۷۱۶

چه خوش تر دولتی زینم که دایم با تو بنشینم که سیری نیست از رویت مرا چندان که می بینم به چشم ناتوان زین سان که بردی خوابم از مژگان نبیند که به خواب اکنون که آید سر به بالینم شب هجرانت از هر سو فشاندم اشک دور از تو چو مه گشت از نظر غایب به رفت از دیده پروینم گیم پیش کسان خوانی مسگ کو گه گدای در برد هرکس حسد بر من مکن تعظیم چندینم لبت را چون نگویم کز دهانت هست نازک تر که جان بر یک سر موی تو نتوانم که بگزینم حدیث حسن رخسارت چو گل تا کرده ام دفتر ورق را سرخ رویی هاست از گفتار رنگینم مرا گویی کمال آیین عاشق بی دلی باشد اگر بیدل نیم جانا من از عشق تو بی دینم