شمارهٔ ۷۵۰

ک کمال خجندی
0 Altın Yaprak
شوخ چشمیم کشد دل که کشد از نازم همنی دار که خود را بر بار اندازم من چو شمعم که گرم سوز به پایان برسد سوختن پیش رخ دوست ز سر آغازم پیش مردم اگر از دیده نیفتادی اشک هرگز از پرده برون می نفتادی رازم اگر صدم عیب به می خواری و رندی پیداست در نهان یک هنرم هست که شاهد بازم نشنود نالهام از ضعف درون هیچ طبیب زآن جهان آید از آن چونه شنود آوازم دوش تب داشتم و شب همه شب گرم بدان که شوی رنجه و آنی به عیادت بازم درد جانسوز اگر این و جراحت این است مرهم آن بهتر و درمان که بدینها سازم باز گفتم که به تبع هرزه بگوینده کمال این سخن های محال است که می پردازم

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.