شمارهٔ ۸۶۰
ک کمال خجندی
0
Altın Yaprak
سوخت به داغ غم چنان دل که نماند ازو نشان
پیش من آ دمی نشین آتش جان من نشان
بین و مرا ز تشنگی آمده بود جان به لب
داد ز آب زندگی خال لب تو ام نشان
تا فکنی به زیر پا جان جهانیان همه
دست ز آستین بکش دامن زلف برفشان
پند و نصیحت کسان تلخ کنند عیش من
ناصح تلخ گوی را چاشنی ای ز لب چشان
مستی ما ز چشم تو سر به جنون کشد یقین
چون به کرشمه ای نهان جمله شدیم سرخوشان
من نه به اختیار خود می روم از قفای تو
آن دو کمند عنبرین می کشدم کشان کشان
بهر پری اگر کسی عود بر آتش افکند
سوخت کمال عود جان از هوس پریوشان
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş