شمارهٔ ۸۷۶

ک کمال خجندی
0 Altın Yaprak
ما باز دل نهادیم بر جور دلستانان ما را به ما گذارید باران و مهربانان از بیم بد زبانان بردن نمی توانیم الا به زیر لبها نام شکر دهانان با چشم و غمزه تو افتاده جان شیرین همچون مویزه امانت در دست ترکمانان خال تو خورد خونم تا داشت باغ آن رخ آری حرام خواره باشند باغبانان چشمان بکشتن ما تا چند رنجه سازی بخشای نا توانی بر جان ناتوانان در زلف تو مقید جانیست هر تنی را بگذار تا نشانند آن زلف جان فشانان دلبر چو خط برآرد سوزد کمال جانت این حرف یاد دارم از نا نوشته خوانان

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.