شمارهٔ ۹۰۷

گر مرا صد سر بود هر یک پر از سودای او چون سر زلفش بیفشانم به خاک پای او چشم ما از گریه شد تاریک چون سازیم جاش نیست جای چشم روشن خود که باشه جای او با خیالش مردم چشمم نمی آید به چشم دیگری را چون توانم دید در مأوای او در چمن ها زآن قد و بالا حکایت کرد سرو هر کجا مرغی ست عاشق گشت بر بالای او خواست جان بوسی و رفت از خود لبش چون گفت لا می چنین باید که جان مستی کند از لای او گرچه عمری تلخ کامی ها کشیدم از رقیب گر بمیرد من به شیرینی پزم حلوای او خاک پای تو به تاج سلطنت ندهد کمال گرچه درویش است بنگر همت والای او