شمارهٔ ۹۷۴

ای صبا بر خاک کوی یار ما خوش می روی شبه سراندازان بر آن زلف دوتا خوش می روی می روی و باز می گویی به زلفش خال ما گرچه می گویی پریشان ای صبا خوش می روی واعظا تحسین خود تا کی که خوش ها می روم گر به زودی می روی از پیش ما خوش می روی ناوکش چون می رود در سینه می گوید دلم گر از آن مژگانی ای تیر بلا خوش می روی می روی در جان همه وقتی و می آید خوشم زآنکه تو آب حیاتی دایما خوش می روی گر قباپوشی چو غنچه ور کله هم لاله وار با کله خوش می برآنی در قبا خوش می روی گر رود مطرب به بزمی خواند ابیات کمال هر کرا جانی ست گوید مطربا خوش می روی