شمارهٔ ۱۱۲۹

دمید صبح مبارک طلوع ساقی خیز به دلخوشی می صافی به جام روشن ریز شراب و شاهد و مطرب به مجلس آر کنون که در صبوح نشسته ست صوفی گه خیز چو رفت توبه ام ار صاف نیست درد سیاه بیار و در کله صوفیانه من ریز به درد عشق بمیرم ولی دوا چه کنم ز روی خوب میسر نمی شود پرهیز ره حجاز بزن گریه خرابی من نشان هجر و بیابان ببر ز راه حجیز پیاله ام به لب و خون چکان ز دیده من چه خوش همی خورم آن باده های خون آمیز بکش مرا ز تن و از فراق باز رهان که زنده گردم ازین مردن خیال انگیز مدام جرعه خود ریز بر سر خسرو ز بعد مردن و بر گور بالشش آویز