شمارهٔ ۱۱۶۶
ا امیرخسرو دهلوی
0
Altın Yaprak
از خدنگ غمزه دلدوز خویش
پاره سازم سینه بهر سوز خویش
تا شب هجران ناخوش در رسید
بعد ازان هرگز ندیدم روز خویش
ز آشنایان بر سر بالین من
نیست غیر از شمع کس دلسوز خویش
در خزان هجرم از دست رقیب
از وصالت کی رسد نوروز خویش
از رخت بر آسمان مه شد خجل
در چمن هم بوستان افروز خویش
وارهم از محنت هجران تمام
گر بیابم طالع فیروز خویش
خسروا در کنج تنهایی مگوی
راز دل با جان غم اندوز خویش
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş