شمارهٔ ۱۳۰۵
ا امیرخسرو دهلوی
0
Altın Yaprak
من عاشق آن رخ چو ماهم
گو زار مکش که بی گناهم
تاراج غمت شدم که فتنه
زد در شب گیسوی تو راهم
از شعله بسی گریخت پشمم
هم داد ازین نمد کلاهم
در زیستنم نماند امید
ور ماند ترا حیات خواهم
بر من نفسی بخند تا بوک
صبحی دمد از شب سیاهم
پخته نشدم ز عشق هر چند
جان سوخته شد ز دود آهم
گفتی که گهی نداشت خسرو
آن صبر که بود چند گاهم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş