شمارهٔ ۱۳۶۲

من و گنج غم و در سینه همان سیم تنم چه کنم دل نگشاید به بهار و چمنم چون دلم زمزمه شوق برآرد هر صبح از سر حال به رقص آیم و چرخی بزنم عاشقیم که گر آواز دهی جان مرا دوست از سینه ام آواز برآرد که منم بس که بیرون و درونم همگی دوست گرفت بوی یوسف زند ار باز کنی پیرهنم من چو جان بدهم باید که به خون دیده قصه دوست نویسند و دعای کفنم رشکم آید که مگس بر شکرش سایه کند ور فرشته پرد آن سو پر و بالش فگنم سایه همچو همایم به سر افگن زان پیش که فراق تو کند طعمه زاغ و زغنم همه شب نام تو می گویم و جان در تاباک کیست آن لحظه که چیزی بزند بر دهنم من که بر بوی تو در راه صبا خاک شدم چه گشاید ز نسیم گل و بوی سمنم خسروا هیچ ندانم که چه طاعت بود این روی در کعبه و دل سوی بتان ختنم